genietennieuwswijnverhalenZonder categorie

geleend van mezelf

Er was een tijd dat ik alleen maar schreef en dronk of dronk en schreef … woeps, maak van die dronk maar proefde 🙂
Met Gramolere kunnen we eindelijk delen, al die heerlijkheden!
Vanaf vandaag vind je de  witte  Bordeaux waarover ik op Wine-Itch schreef, terug in onze winkel. 
Van harte aanbevolen dus!

Sleep me maar voor de jury, ik pleit schuldig …

The trouble with having an open mind, of course, is that people will insist on coming along and trying to put things in it. Terry Pratchett

En zo doe ik een tweede poging om te proeven van deze witte bordeaux.


Want de echtgenoot zei ‘amai, ik vind die echt wel heel lekker’. En de wijnman zei ‘ik heb daar al een paar kartonnetjes van gedronken’ en nee, hij bedoelde niet een aantal BIBkes.

Ergens midden vorige week nam ik deze fles uit onze gang – gangkoud dus, niet koelkastkoud. Ze staat er al een tijdje, raakte maar niet naar de kelder. En zo kwamen wij elkaar halverwege vorige week tegen. Ondergetekende te moe om naar de kelder te tenen, de gang koud genoeg en wit … ach winter en wit, wij zijn goeie vriendjes!

“Zot”, was wat dit glas mij vertelde.
Ik zou u zoals het betaamt, kunnen vertellen over de zuren en de balans en de body en de aroma’s en als we echt chichi willen doen dan geef ik u ook nog het aantal caudalie mee. Maar wijn en ik, wij hebben een andere relatie met elkaar. En deze blog is niet bedoeld als wijnwijzig schrijven. Meenemen wil ik u in mijn glazen en wat die mij vertellen, fluisteren, roepen, …
ZOT dus, zei dit glas en ik wist niet wat ik ermee aan moest. Cool worden in de koelkast.

Vet Cool zegt het glas nu. Ik kan het niet beter uitdrukken dan de zoon zijn verwoording bij het zien van het sneeuwtapijt. Vet Cool! Ja, met 2 hoofdletters in 1 zin.

Na een trage zaterdag, snow slow of is het slow snow, haal ik de bordeaux weer uit de koelkast. Een keer kijken of deze fles zijn kuren al wat kwijt is,
nu alles buiten
iedereen binnen
aanmaant
tot wat stiller kraken.

De sauvignon neus blijft zichzelve zijn, een up yours die het glas uitspringt. Maar deze wordt een beetje getemperd door de houtopvoeding. Al is dat hout zeer subtiel. En neem DAT van mij aan, want ik ben even gevoelig aan hout in wit als een syberisch tijger aan zon.

Wit sappig fruit (maar echt sappig, van die witte rijpe perzik waar het sap van naast je handen drupt) en witte peper (haAaAaAatsjoemM) … al dat wit buiten heeft een impact tot in mijn glas en tot aan mijn smaakpapillen blijkbaar. En als de dag dan toch persé in mijn glas wil woelwijnen: de zon houdt heel getemperd huis in dit glas. Het schitteren op de sneeuw is proefbaar en ik denk dat dat komt door het gevangen gezeten hebben in een eiken vat.

Vet Cool. Een wulpse wijn die perfect past bij dit winters weer.

Wie dorst naar technische fiches, bordelese achtergronden, wijnwijze weetjes verwijs ik graag door naar de website van Chateau Brulesécaille – Côtes de Bourg.

Sleep me maar voor de jury dus, ik pleit schuldig … want ik ben geen bdxheld, ik heb mijn vooroordelen maar ook genoeg mensen om mij heen die mij telkens weer uitdagen mijn wijngrenzen te verleggen.
Met deze, ik vind deze bordeaux, deze witte bordeaux ssstttt vertelt het niet te luid verder ;-) lekker!

 

Een gedachte over “geleend van mezelf

Geef een reactie