genietenwijnverhalenZonder categorie

de enige man die me elke keer weer aan het huilen brengt…

maar wat doet hij dat altijd schoon (smile) Johan Heldenbergh.

BrokenCircle

Ter ere van die Cesar en die Oscar – ja hoor! Die komt er!
giet ik hier graag wat woorden uit waar een avondje Broken Circle Breakdown mij ooit toe verleidde. Woorden die ik bijna dag op dag 3 jaar geleden schreef.
Rode draad in de 3 jaar die ik sindsdien geleefd heb: intens en wijn (en fijne ontmoetingen met schone mensen, u mag zich daar gerust bij rekenen)!
Veel leesplezier.

Omdat niets bestaat wat niet iets anders aanraakt …

Bovenstaande zin komt uit 'Bezonken Rood' van Jeroen Brouwers, fenomenaal op scene gebracht door Dirk Roofthooft.

Gisteren zag ik nog een keer 'The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-ups of Alabama'. 
   

Nog nazinderend moest ik vanochtend glimlachen om al die mensen die kriskras mijn pad kruisen en hoe sommigen daarvan wel erg mooie herinneringen achterlaten.

Johan
Johan Heldenbergh die dit stuk schreef en speelt leerde ik jaren geleden kennen. En ik glimlach om hoe die mooie jonge man van toen is uitgegroeid tot een nog schonere man.
Ja "mateke", al komen we malkander niet zo vaak tegen, ge zijt gij ne vree wijze 😉

Wat heeft deze post in hemelsnaam met wijn te maken? Verdraag me nog even… want om heel eerlijk te zijn, alles!
Intens Net zoals 'The Broken Circle…' mij tot in het diepste van mijn ziel raakt, zo deden en doen sommige mensen dat. Pijnlijk soms, zinderend vaak, gulgevend en volvrijheid, intens. En die intensiteit, dat gevoel waardoor je net heel stil wordt of heel uitbundig of waardoor je plots denkt 'woeps dat had ik niet zien aankomen… maar damn, wat heerlijk'. Die intensiteit heb ik zo ontzettend graag in mijn glazen wijn.

Bart
Fijn dat ik gisteren een wijnman kon meenemen die mij een heleboel van die wijnen leerde kennen.
Fijn dat ik hem eindelijk kon laten zien dat ook een toneel je zo intens kan meevoeren. Of, hoe niets bestaat dat niet iets anders aanraakt

Op de terugweg hadden we het over de post van Monkeyvineyard in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen. Hoe jaloers we beiden zijn op die knap gebottelde tekst. Maar hoe het ons tegelijk uitdaagt om ook onze schrijversgrenzen te bekijken en te verleggen, hoe het ons uitdaagt om beter te worden. Uitdagingen van mannen – tja het blijft een mannenwereld – die ik allemaal leerde kennen door dat vocht dat ook wel een keer gebottelde poëzie wordt genoemd.

Een postje als dank aan de 2 intense mannen van gisteren die hopelijk nog lang mijn pad doorkruisen, Johan en Bart.

En nu, nu duik ik in mijn kelder op zoek naar een fles die past bij deze zondag voor ik 'echt oud' word ,-)

gevonden ,-)

Het toneelstuk kan je echt niet meer gaan zien … maar de film wel! DOEN als je dat nog niet deed.
(maar doe het zoals ik, op een plekje waar je tranen rollen mogen).

De Barolo van Mauro Veglio is ondertussen van 2009 en ik laat hem voor U nog een weekje extra in promo staan. Verwen u deze vakantie met de film en een zinderzachte wijn…

Geef een reactie